Tuesday, December 11, 2007

भयाचे असंबद्ध वर्तमान

मी गच्च बंद डोळ्यांनी
भय हलके उसवुनी आले
पाण्यात खोल दडलेले
काही उदास वर आले

मातीत मुळांचे सर्प
शेवाळ छिन्न उरलेले
जे फिरुन वळूनी आले
ते भय माझ्यात उतरले

ओंजळीत मिटले भाळ
रेषांचे रंग सरकले
क्षितिजाच्या मागे गेले
जुने रक्त साकळले


मारुन अमेचे घोडे
दिवसाला परतुनी आणले
पण दूर खोल दडलेले
काही उदास वर आले

12 comments:

Meghanaa said...

kya baat hai, mastach.

a Sane man said...

सहीच.

एवढंच सुचलं -

थबकून उषेच्या दारी
किरणांचे रथही फिरले
जे लोट धुळीचे उठले,
भय होऊन झणी उगवले

Samved said...

सेन....व्वा!

Meghana said...

good....mala sane cha kadava pan aavadala...

Nandan said...

mast, aavadli kavita.

kasakaay said...

छान.

सर्किट said...

Chhaanach aahe! sane cha kaDawa hi agadi fiTT!

सर्किट said...

एका नव्या ’स्पिन द यार्न’ मध्ये सहभाग घेण्यासाठी तुम्हाला आमंत्रित केले जात आहे. लेखनात भाग घेण्यासाठी, फ़क्त वाचायला नाही काही. :)
http://sty-mar1.blogspot.com/

HAREKRISHNAJI said...

झक्कास

Meghana Bhuskute said...

नाही, आहे धुगधुगी शिल्लक अजून. :)

mad-z said...

शेवटी तुझ्या भिंतीवर तो विंन्सेन्ट चढला वाटतं. दादानी आणि मी त्याच्या जवळपास सगळ्या पेंटींग "चाळून" काढल्या इंटरनेट वर ... "तुला कुठली आवडेल" असा विचार करत :)

Meghana said...

pan shevati kuthala painting aavdel te mi decide karun pathavala na...ha ha just kiddin'