Thursday, December 6, 2007

नात्यांचे आकार समजून आले

नात्यांचे आकार समजून आले
आणि सखीचे डोळे अजूनच धुसर झाले

खोल आत दडवलेले संदर्भ
झाडांसारखे निरर्थक खुपू लागले
तसे सखीने विचारले ललाटरेखांमधे दडलेले भाष्य

आभाळाचे डोळे लेण्याचा शाप मला आहे सखी
खोटे कसे बोलू

’प्रतिमाभास' सारी अंगे गोळा करुनही
शापवाणी सारखे मला ऎकु आले माझेच शब्द
आणि नंतर कितीतरी वेळ
सखीचे कोसळणे

3 comments:

Meghana Bhuskute said...

’...शाप आहे मला सखी
खोटे कसे बोलू...’
हे सगळंच जर असं अपरिहार्य इत्यादी असतं, तर मग कशासाठी करतो आपण सगळी क्षुद्र धडपड? हे कसले शाप? सगळंच अनाकलनीय आहे सालं.

Meghanaa said...

vaa! sahee..

स्नेहा said...

सगळच म्हणे ठरलेल असतं आपण फ़क्त मोहरे... त्रास होतो ना या गोष्टीचा?