रस्ता

रस्ता,
आदी अन अनंताच्या मधे घुटमळणारा नुस्ताच गुंता.
त्याच्या एका बिंदुवर मी
सावरुन उभा आहे
जणू की तो असावाच एका शेवटाची सुरुवात

फक्क पिवळे सोडीयमचे दिवे
ओकताहेत पारंपारिक
शिळाच प्रकाश,
किंवा सरावाने
तोडताहेत अंधाराचे
हिंस्त्र लचके.
आणि आपल्याला उगाचंच वाटत राहातं दिवे
प्रकाश देतात

रस्ता,
पहील्या प्रियकराच्या आठवणींसारखा;
संपतच नाही
संदर्भ संपले तरीही.
लख्खं काळा
जणू काळजाला पिळा.
त्याच्या काठाकाठावर, भ्रमिष्टांसारखी झुलत असतात
गुल्मोहरी काही झाडं,
अधूनमधून पडणारया चांदण्यांच्या सावल्यात.

रस्ता, अनाघ्रात आणि अस्पर्श.
रात्रीचा एखादाच चुकार वाटसरु
अंगावर ओरखडे ओढत जातो;
अन्यथा पुर्णपणे व्हर्जिन