जेजुरी

माझ्या अहंकाराचे टोक
प्रतिभेच्या बेचक्यातुन बाहेर येण्याआधी
तुझा गोंधळ मांडु दे जेजुरी
काट्याने कधी कोरावेच वाटले नाहीत तुझे डोळे अगणित
डोळस तुझा उदे उदे उदे


अंगांना प्रत्यांगे असतात,
आतल्या बाजुने,
कळवण्यासाठी उसवुनच टाकलेस त्वचेचे
नाजुक कोवळे पोत,
काही सिद्ध करण्याचे कसले हे उरफाटे हट्ट जेजुरी
आत्म्याच्या संपृप्ततेला आव्हान देणारी
शरीराची भाषा वसतीला आणलीस आणि सोबत माझ्या
मर्त्यपणाचे अगणित पुरावे


भरभरुन उधळु दे हळदीचे रान
जेजुरी,
माझं माणुसपण सिद्ध केलस
चल आता
उपभोगाचे उत्सव साजरे करु

शेज पिवळी-देह पिवळा
गंध तुझा मंद पिवळा
श्वास पिवळे-रात पिवळी
अंगावरचे बहरही पिवळे
उरी फुटणारे वारे पिवळे
तुझ्या देही जिरवले चंद्र
ते ही मद्द संथ पिवळे


जेजुरी, माझ्या डोळ्यातील उखाणे
तुझ्या देहावर कवितेगत उतरले तेव्हा काय झालं?
भंडारयाचं धुकं झालं
दिवसांनं सोनं न्यालं
रिकामं शहर वसतीला घेऊन
अक्षर न अक्षर जेजुरी झालं


आत्मभानाचे स्र्किझोफेनिक दुसरं टोकं
जेजुरी
बोटांनी अंगावर नव्याने कोरलेल्या जुन्याच कविता
जेजुरी
आत्मद्वेषाचे आणि अहंकाराचे उत्सव
जेजुरी
सवयीने मी
जेजुरी