सपाट उताणा शुक्रवार

शुक्रवार म्हणजे तसा ही अफाटबापुच. हिरवा शर्ट, पिवळी चड्डी आणि लाल गमबुट घालून सुद्धा ऑफिसात आलेलं चालतं. थोडं काम, जास्त मजा, दुसरया दिवशीच्या सुट्टीचे आनंद यांचा विचार करत तसा ही बराच जातो दिवस. शिवाय त्या दिवशी का कोण जाणे पण स्त्रीवर्ग फॅशन-शो असल्यागत भरभक्कम कपड्यात असतो. त्यामुळे शुक्रवारी सगळ्याच पोरांचा चैनसुख मनवाणी झालेला असतो.

आजचा शुक्रवार हे सगळे धंदे झाले तरी फताडा तो फताडाच आहे. दोन वेळा ब्रेकफास्ट, दोन चहा, आणि थोड्याच वेळात होणारा एका मित्राचा सेन्डऑफ, असलं भारी शेड्युल असून ही ऎन सकाळी मनावरचा थकवा काही जाण्याचं नावच घेत नाहीए. डोक्याचा वापर नाही केला तर डोकं गळून जाईल का या विचारासरशी दचकुन दहा डोक्याच्या रावणासारखा "हा हा हा हा" असं हसूनही पाहीलं. परीणाम शुन्य. सालं टीव्ही पाहाणं कमी केलं पाहीजे. भलतच खोटंनाटं दाखवतात वाटतं. आता दुपारी एक रॅगिंग कम रिव्ह्यु पण करुन घ्यायचाय! टीव्ही पाहाण्याचे फायदे! सहनशक्ती तीव्र वाढते आणि चाललेला प्रसंग आवडत नसेल तर चॅनल चेन्ज करता येईल असं उगीच वाटत राहातं. तर आज रिव्ह्यु म्हणजे साईबाबा. म्हणजे थोरला बॉस त्यांचा भक्त आहे पण त्याचा इथे संबंध नाही. साईबाबा रिव्ह्यु म्हणजे श्रद्धा और सबुरी. बॉस कान चावत राहातो, आपण त्याची मर्जी/रिव्ह्यु संपला की उठून यायचं. जय बाबा.

संपला..संपला..संपला...एकदाचा रिव्ह्यु संपला. कुठल्याही अपघाताशिवाय आम्ही सही सलामत बाहेर पडलो. कानाचं च्युंगम झालं असलं तरी कान बचावले (कान वाच्या तो च्युंगम हजार असं म्हणावं का?) यातच सारं आलं.

शुक्रवार संपला.
निबंध संपला.